Tiger & Turtle

Dynamisch als een tijger en tegelijkertijd zo traag als een schildpad. De naamsverklaring van dit kunstwerk is simpel. Het kunstwerk heeft de dynamiek van een tijger maar bezoekers ontdekken het kunstwerk stap voor stap, net als een schildpad. Het kunstwerk ziet eruit als een achtbaan, inclusief looping, die je kunt beklimmen.

altAj1vXal_kKrml8G413abbLd32WH38S-iswDb50_UHlLn

 

 

 

 

 

 

De Tiger & Turtle is te vinden in Duisburg middenin het Ruhrgebied en is gebouwd op een heuvel. De materialen die gebruikt zijn voor de bouw van het kunstwerk geven weer welke industrie belangrijk is geweest voor dit gebied.

WP_20141214_003

 

 

 

 

 

Je hoeft er geen uren voor uit te trekken om dit kunstwerk te bezoeken, maar als je zin hebt in een heerlijke wandeling en een wijds uitzicht dan is het zeker een aanrader. Je parkeert je auto, voor je gevoel, middenin een woonwijk en loopt in zo’n 10 à 15 minuten de heuvel op. Eenmaal boven kun je de ‘tiger & turtle’ beklimmen tot aan de looping. Daarna loop je weer terug en kun je naar het andere begin van de looping lopen. Het uitzicht is divers, enerzijds kijk je over een woonwijk heen en anderzijds kijk je uit over de industrie van Duisburg.

altApG7Y13uKxipej3zPvQc1Hc83XpdZ7l0CETfjLpLS8D-

 

 

 

 

 

 

Dat het kunstwerk ook wel ‘magic mountain’ genoemd wordt heeft te maken met de dynamiek van het kunstwerk, vanuit welk oogpunt je ook kijkt, het ziet er iedere keer anders uit. Ook ’s avonds kun je de magic mountain bezoeken, de trapleuningen zijn dan verlicht door middel van ledlampjes. Dit zorgt voor een sprookjesachtig gezicht.  

Wij hebben het bezoek aan de Tiger & Turtle gecombineerd met een bezoekje aan Düsseldorf. Vanaf Arnhem is het een kleine anderhalf uur rijden. Mocht je net als ons, tussen alle ‘locals’, ook een bezoekje willen brengen, hier vind je meer informatie met oa de adresgegevens.

Familiedag Dennis 2013

How to step in het weiland….

Op een koude dag in april ontvingen we van Wilma de uitnodiging voor de omadag 2013. Een GPSpuzzeltocht op de step in de omgeving van Blokzijl. In deze weersomstandigheden geen aangenaam vooruitzicht. Maar gelukkig hadden we vorige week de eerste zomerweek in Nederland en werd voor afgelopen zondag een aangename dag voorspeld.Toen we vertrokken naar Blokzijl was het nog een beetje grauw, maar de temperatuur liep langzaam op. Vol goede zin stroomde de familie langzaam binnen bij de Strandhoeve en begonnen we met een lekkere bak koffie, thee of fris én niet te vergeten een (blok)zijl, dat schijnt een samengeperst stuk kruidkoek te zijn die smaakt naar pepernoot en eruit ziet als … een blok. Dus. Na een tweede ronde, het maken van een paar foto’s in het stukje Apenheul achter de Strandhoeve, een uitleg en een plasbreak was het tijd voor het verdelen van de steps, de GPSen (??) en het maken van de groepjes. Dit duurde uuuuuren en toen was het donker en gingen we naar de Chinees. Nee niet dus, we verdeelden ons in groepjes, kregen per groep een kaartje met telefoonnummer (van de Strandhoeve, dûh), GPS en een puzzelboekje mee.

Het was tijd voor het beantwoorden van de eerste vraag, zodat we een eerste coördinaat zouden krijgen. Nadat Dennis het coördinaat ingevoerd had vertrokken Johnny, Ashley, Karlijn, Johnne, Dennis en ik vol goede moed op onze kickbikes. Vrolijk gestemd en nog niet wetende wat deze tocht ons brengen zou. Na het beantwoorden van de eerste vraag werden we richting Blokzijl gestuurd, gelukkig ook maar want alle andere richtingen waren niet anders dan saaie kale vlaktes. We waren niet de enigen van de familie die richting Blokzijl moesten. De andere drie groepjes ook. Zij hadden echter wel andere coördinaten waardoor we redelijk snel weer overbleven met onze eigen groep. Ons eerste coördinaat was het kanon. Tijd om een antwoord te geven op vraag twee. Na enige discussie vonden we een antwoord en Dennis voerde het volgende coördinaat in op de GPS. Nog 50 meter steppen, tenminste dat dachten Karlijn en ik. Maar niks bleek minder waar, het was 500 meter. Ook niet zo’n ramp want zo’n afstand valt nog wel te steppen. Maar blijkbaar gingen we niet helemaal goed want 500 meter werd opeens 700 meter. Niet zo gek, als je weet dat er in Blokzijl veel water is en we dus niet rechtstreeks naar het punt toe konden steppen.Eenmaal aangekomen bij hét terrasgedeelte van Blokzijl vond Johnne het wel tijd om dorst te hebben, dus hup eerst een terrasje voordat we onze weg vervolgden. Nadat we voorzien waren van het nodige vocht stepten we Blokzijl weer uit. Volgens de GPS waren we op het juiste punt beland en was het tijd voor de volgende vraag. Deze konden we ook redelijk makkelijk beantwoorden en step step, daar gingen we weer. Máaaar, toen was er opeens een kruising. Moesten we hier rechts, links of gewoon rechtdoor. De GPS zei rechtdoor, maar ons gevoel zei rechtsaf. Dus daar gingen we, volle vaart naar beneden. Na een kilometer of twee met wind mee gestept te hebben begonnen we toch wel nattigheid te voelen (niet letterlijk, maar figuurlijk natuurlijk). Nergens leek ook maar een zijweggetje te zijn en er leek ook geen einde aan de weg te komen. Aangezien we in een modern tijdperk leven bood onze mobiele telefoon met internet én google maps de uitkomst. Er was helemaal geen zijweggetje, en als er al een zijweggetje was dan waren we ook nog afhankelijk van een brug en die was er volgens google maps ook niet. Dus er stond ons maar één ding te wachten, lekker tegen de wind in terugsteppen naar het vorige coördinaat.

Maar wacht eens even…., als we toch op die dijk moesten zijn dan konden we ook wel een stukje afsnijden. Vanaf het asfalt, via het gras, over het zand en weer op het gras richting de dijk. Het leek maar een klein stukje, in werkelijkheid was het wel iets verder dan dat. Met Johnny, Dennis en Ashley aan de leiding volgden ook Karlijn, Johnne en ik. De vermoeidheid sloeg langzaam toe bij Johnne, maar hij ging toch dapper door. Eenmaal aangekomen bij de dijk was er nog één reden waarom we er niet op konden komen. Er zat nog een sloot tussen. En wat voor sloot? Een diepe brede sloot, daar zouden we never overheen komen met z’n zessen. Het leek er wel op dat een paar meter naar rechts wél een soort van brug zat. Dus vol goede moed stepten (liepen eigenlijk) we die kant op. Eenmaal aangekomen bij het punt waar de brug zou zitten bleek het gezichtsbedrog te zijn geweest. Er stond inderdaad een hek welke suggereerde dat er een brug zou zijn. Maar het hek stond aan de andere kant van de sloot en een brug was nergens te bekennen. Dús, er stond ons nog maar één ding te wachten: verder lopen en op zoek naar een echte brug. We vervolgden onze wandeltocht in de richting van Vollenhove. Niet echt de meest leuke bestemming wánt dat zou betekenen dat we heeeelemaal tegen de wind in weer terug zouden moeten. Het leek ons sowieso al onwaarschijnlijk dat ons volgende punt in Vollenhove zou zijn dus draaiden we weer om richting Blokzijl. Johnny, Dennis en Ashley bleven dapper de kopgroep. Karlijn en ik volgden, maar Johnne bleef een beetje achter. Zijn korte beentjes en het gesleep met de step speelden hem parten dus namen Karlijn en ik zijn step over zodat Johnne wat makkelijker zijn weg kon vervolgen.

1005705_653755034639305_1740140594_n

 

 

 

 

 

 

 

We sjouwden nog steeds door het weiland en inmiddels waren Johnny, Dennis en Ashley aangekomen bij de volgende hindernis. Ditmaal geen sloot, maar schrikdraad. Gelukkig hoog genoeg voor Ashley om er onderdoor te kunnen kruipen en laag genoeg voor Johnny en Dennis om er overheen te kunnen stappen. Toen zij aan de andere kant waren konden ook Karlijn en ik, maar niet nadat we eerst de stepjes aangegeven hadden. Johnne had inmiddels zijn weg naar de andere kant ook al gevonden. Eenmaal compleet konden we weer verder. Na een paar meter vonden we dan eindelijk waar we naar op zoek waren: een brug!! Serieus, ik ben nog nooit zo blij geweest om een brug te zien.

Niet alleen ik was blij, we juichten en deden met de hele groep een vreugdedansje en vervolgden toen onze weg naar de dijk. Gelukkig was het nog steeds droog en kwam het zonnetje ons gezelschap houden. We keken nog even naar de ezel en het schaap met een zadel op z’n rug (aldus Johnne) in het weiland aan de andere kant van de dijk. En step step, daar gingen we weer, terug naar het coördinaat waar we ongeveer driekwartier geleden de mist in gingen. We besloten om de puzzeltocht maar niet af te maken en weer rechtstreeks naar het startpunt te gaan. In volle vaart en met een big smile op ons gezicht stepten we ons de laatste twee kilometers nog even in het zweet. Aangekomen bij de Strandhoeve waren we blij dat we konden zitten en genoten we van een koud glas drinken.

Al met al was het een leuk avontuur en een gezellige en geslaagde middag.